Η Αποκάλυψη δεν περιγράφει μια ήρεμη μετάβαση του κόσμου προς το τέλος. Απεικονίζει μια αλληλουχία φοβερών αποκαλύψεων, προειδοποιήσεων και κρίσεων, μέσω των οποίων καταβαραθρώνονται και αφανίζονται η επίπλαστη ειρήνη, η ανθρώπινη αλαζονεία και η εξουσία του κακού.
Πόλεμοι, απελπιστική πείνα, οδυνηρή ακρίβεια, λοιμοί που αποδεκατίζουν πληθυσμούς, πρωτόγνωρης έντασης σεισμοί, δηλητηριασμένα νερά, απόλυτο σκοτάδι, πύρινοι καύσωνες, απόλυτη κοινωνική διάλυση και παγκόσμια σύγκρουση δεν αποτελούν μεταγενέστερες προσθήκες, ούτε υπερβολές. Είναι οι ίδιες οι εικόνες του Ιερού Κειμένου, που αποτυπώνουν όσα θα ζήσει η ανθρωπότητα εάν δεν μετανοήσει για την πορεία που επέλεξε. Η Αποκάλυψη δεν αποκρύπτει τον τρόμο της κρίσης που έρχεται, αλλά ούτε αφήνει τον άνθρωπο απροστάτευτο, χωρίς το αντίστοιχο πνευματικό καταφύγιο.
Η προφητική αφήγηση ξεδιπλώνεται μέσα από τρεις μεγάλους επταδικούς κύκλους: Τις επτά Σφραγίδες, τις επτά Σάλπιγγες και τις επτά Φιάλες. Κάθε κύκλος επαναφέρει ορισμένα από τα ίδια μεγάλα θέματα, αλλά με κλιμακούμενη ένταση. Αυτό που αρχίζει ως αποκάλυψη μιας πληγής μετατρέπεται σε ουράνια προειδοποίηση και καταλήγει σε ολοκληρωτική εκδήλωση της Θείας Κρίσης.
Οι Σφραγίδες αποκαλύπτουν όσα ήταν κρυμμένα μέσα στο σφραγισμένο βιβλίο της ιστορίας. Οι Σάλπιγγες προειδοποιούν ότι ο χρόνος εξαντλείται και καλούν την ανθρωπότητα σε αφύπνιση. Οι Φιάλες αποτελούν την τελική και αμετάκλητη έκχυση της κρίσεως επάνω στον κόσμο που οικοδόμησε το Θηρίο, ολοκληρώνοντας τον αφανισμό του.
Οι Επτά Σφραγίδες ανοίγουν το κλειδωμένο βιβλίο της ιστορίας. Με το άνοιγμά τους εμφανίζονται η πλάνη, ο πόλεμος, η πείνα, ο θάνατος, η κραυγή των μαρτύρων και η κοσμική ανατροπή. Όταν ανοίγει η έβδομη Σφραγίδα, ο ουρανός σιωπά και οι επτά άγγελοι λαμβάνουν τις σάλπιγγες.
Οι Επτά Σάλπιγγες δεν αποτελούν απλούς ήχους συναγερμού. Είναι ουράνιες προειδοποιήσεις που πλήττουν τη γη, τη θάλασσα, τα νερά, τα ουράνια σώματα και τις δυνάμεις που κρατούν σε τάξη την ανθρώπινη ιστορία. Κάθε σάλπισμα δηλώνει ότι ο χρόνος της ουράνιας ανοχής τελειώνει.
Οι Επτά Φιάλες αποτελούν την τελική και συμπυκνωμένη έκχυση της οργής. Οι πληγές δεν περιορίζονται πλέον στο ένα τρίτο της δημιουργίας. Απλώνονται με τρομακτική πληρότητα, καλύπτουν κάθε έκφραση της, μέχρι να αναγγείλει η μεγάλη φωνή από τον Ουράνιο Ναό το αμετάκλητο τέλος: «Γέγονεν».
Μέσα στην παρούσα ψαλμική μελέτη, οι τρεις αυτοί κύκλοι συνδέονται συμβολικά με επτά Αρχαγγελικές Γραμμές και με επτά βασικούς Ψαλμούς. Οι αντιστοιχίσεις αυτές δεν παρουσιάζονται ως εκκλησιαστικό δόγμα, ούτε ως κατά γράμμα διδασκαλία της Αποκάλυψης. Αποτελούν ένα πνευματικό σύστημα μελέτης, μέσα στο οποίο κάθε Ψαλμός λειτουργεί ως αντίβαρο απέναντι σε μία συγκεκριμένη δύναμη αποσταθεροποίησης.
Εκεί όπου η Σφραγίδα αποκαλύπτει την πληγή, η Σάλπιγγα την αναγγέλλει και η Φιάλη την οδηγεί στην τελική της εκδήλωση. Οι επτά Ψαλμοί αποτελούν το πνευματικό αντίδοτο, την οδό επιστροφής στον Θεό, μέσα στις πιο σκοτεινές ώρες της ανθρώπινης ιστορίας. Στέκονται απέναντί στην κλιμακούμενη αποκάλυψη ως λόγος πίστεως, προστασίας, μετανοίας και πνευματικής αντίστασης.
Οι Επτά Γραμμές Ισχύος και τα Ψαλμικά Αντίβαρα
Πρώτη Γραμμή: Η Πλάνη και η Συντριβή της Ψεύτικης Νίκης
Η πρώτη Σφραγίδα φέρνει τον Λευκό Καβαλάρη, ο οποίος εμφανίζεται στεφανωμένος και εξέρχεται για να νικήσει. Σε μία από τις ισχυρότερες ερμηνευτικές γραμμές, συνδέεται η μορφή του με την πλάνη, την εξουσία που μαγεύει, αποπλανεί και παραπλανεί, και την κατ’ επίφαση ειρήνη, που χρησιμοποιείται ως όχημα κατάκτησης και άλωσης.
Η πρώτη Σάλπιγγα πλήττει τη γη με χαλάζι και φωτιά, ανάμεικτα με αίμα, καταστρέφοντας την εικόνα της επίπλαστης ασφάλειας. Η πρώτη Φιάλη φέρνει οδυνηρά έλκη σε όσους φέρουν το χάραγμα του Θηρίου και προσκυνούν την εικόνα του.
Απέναντι σε αυτή τη πνευματική γραμμή τοποθετείται συμβολικά ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και ο τεσσαρακοστός τέταρτος Ψαλμός, ο Ψαλμός του αληθινού Βασιλιά. Ο λόγος του αντιπαρατίθεται στην πλαστή εξουσία, διαχωρίζει την αλήθεια από την πλάνη και καλεί τον άνθρωπο να μη γονατίσει μπροστά στην εγκόσμια δύναμη που απαιτεί την ψυχή του ως αντάλλαγμα για ασφάλεια. Ο Ψαλμός 44 επιστρατεύεται για να ξεσκεπάσει το Θηρίο της 1ης Σφραγίδας, να δώσει κουράγιο στους πιστούς και να κρατήσει κατά την 1η Σάλπιγγα την ψυχή απρόσβλητη από το πνευματικό μίασμα της 1ης Φιάλης.
Δεύτερη Γραμμή: Ο Πόλεμος και η Σιγή των Όπλων
Η δεύτερη Σφραγίδα απελευθερώνει τον Κόκκινο Καβαλάρη. Του δίνεται η εξουσία να αφαιρέσει την ειρήνη από τη γη, ώστε οι άνθρωποι να αλληλοεξοντωθούν μέσα από έναν παγκόσμιο πόλεμο και μια γενικευμένη σφαγή.
Η δεύτερη Σάλπιγγα ρίχνει στη θάλασσα κάτι που μοιάζει με μεγάλο φλεγόμενο όρος. Οι θάλασσες μετατρέπονται κατά το ένα τρίτο σε αίμα, τα θαλάσσια πλάσματα πεθαίνουν και τα πλοία καταστρέφονται. Στη δεύτερη Φιάλη ολόκληρη η θάλασσα γίνεται σαν αίμα νεκρού ανθρώπου και κάθε ζωντανή ύπαρξη μέσα της πεθαίνει.
Απέναντι στην παγκόσμια αιματοχυσία τοποθετείται συμβολικά ο Αρχάγγελος Γαβριήλ και ο 67ος Ψαλμός:
«Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ».
Δεν είναι επίκληση ανθρώπινης εκδίκησης, αλλά η προσευχή για να διαλυθούν οι δυνάμεις που τρέφονται από το μίσος, να παύσει η σφαγή και να επιστρέψει η ειρήνη εκεί όπου έχει λόγο το ξίφος. Όταν ο πόλεμος (2η Σφραγίδα) γενικεύεται και καταστρέφει τα έθνη και τις θάλασσες (2η Σάλπιγγα/Φιάλη), ο πολεμικός Ψαλμός 67 λειτουργεί ως πνευματικό τείχος που σταματάει τη γενικευμένη αιματοχυσία και επαναφέρει τη σταθερότητα.
Τρίτη Γραμμή: Η Πείνα, η Ακρίβεια και η Θεία Πρόνοια
Η τρίτη Σφραγίδα φέρνει τον Μέλανα Καβαλάρη με τη ζυγαριά στο χέρι, μια ζυγαριά που δεν απονέμει δικαιοσύνη, αλλά αποτυπώνει το δυσβάσταχτο κόστος ζωής. Τα βασικά τρόφιμα γίνονται απλησίαστα για τους περισσότερους και η ανθρώπινη εργασία δεν αρκεί πλέον για την εξασφάλιση συνθηκών ούτε καν μιας υποτυπώδους διαβίωσης.
Η τρίτη Σάλπιγγα ρίχνει από τον ουρανό τον Άψινθο, το μεγάλο αστέρι που δηλητηριάζει τα γλυκά νερά. Η τρίτη Φιάλη μετατρέπει τα ποτάμια και τις πηγές των υδάτων σε αίμα. Η πείνα συναντά τη δίψα και η κρίση χτυπά τον πυρήνα της ανθρώπινης επιβίωσης.
Απέναντι στην έλλειψη τοποθετείται συμβολικά ο Αρχάγγελος Βαραχιήλ μαζί με τους τριακοστό τρίτο και εκατοστό τεσσαρακοστό τέταρτο Ψαλμούς. Ο πρώτος διακηρύσσει, ότι εκείνοι που εκζητούν τον Κύριο δεν θα στερηθούν κανένα αγαθό. Ο δεύτερος παρουσιάζει τον Θεό να ανοίγει το χέρι Του και να γεμίζει κάθε ζωντανή ύπαρξη με ευδοκία. Είναι οι Ψαλμοί της τροφής, της πρόνοιας και της βοήθειας που φτάνει, όταν οι ανθρώπινες αποθήκες έχουν αδειάσει. Επικαλούνται τον Αρχάγγελο Βαραχιήλ να καθαρίσει τα νερά, να φέρει απρόσμενη βοήθεια και να σταματήσει τη συλλογική και προσωπική εξαθλίωση και τον λιμό.
Τέταρτη Γραμμή: Ο Θάνατος, ο Λοιμός και το Καταφύγιο της Ζωής
Η τέταρτη Σφραγίδα φέρνει τον Ωχρό Καβαλάρη. Το όνομά του είναι Θάνατος και πίσω του ακολουθεί ο Άδης. Η εξουσία του εκδηλώνεται με ρομφαία, πείνα, θάνατο και θηρία.
Η τέταρτη Σάλπιγγα σκοτεινιάζει το ένα τρίτο του ήλιου, της σελήνης και των αστέρων. Η τέταρτη Φιάλη αντιστρέφει το σκοτάδι σε πύρινη δοκιμασία, καθώς ο ήλιος παύει να αποτελεί πηγή ζωής και καίει τους ανθρώπους με έναν ανυπόφορο, μαρτυρικό καύσωνα.
Απέναντι σε αυτή τη γραμμή τοποθετείται συμβολικά ο θεραπευτής Αρχάγγελος Ραφαήλ και ο ενενηκοστός Ψαλμός. Ο Ψαλμός μιλά για προστασία από τον φόβο της νύχτας, από το βέλος της ημέρας, από τον λοιμό και από το δαιμόνιο το μεσημβρινό. Μέσα στο κοσμικό σκοτάδι και στην πύρινη κόλαση γίνεται καταφύγιο υγείας και ζωής.
Πέμπτη Γραμμή: Η Κραυγή των Μαρτύρων και η Θεία Δικαίωση
Η πέμπτη Σφραγίδα αποκαλύπτει τις ψυχές των μαρτύρων που βρίσκονται κάτω από το θυσιαστήριο. Δεν ζητούν ανθρώπινη εκδίκηση. Ζητούν από τον Θεό να κρίνει τη γη και να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη.
Η πέμπτη Σάλπιγγα ανοίγει το φρέαρ της Αβύσσου και απελευθερώνει σκοτεινές δυνάμεις βασανισμού, ακρίδες-δαίμονες που τυραννούν τους αδίκους. Η πέμπτη Φιάλη βυθίζει τον θρόνο του Θηρίου στο σκοτάδι και το βασίλειό του καταρρέει μέσα στον πόνο.
Απέναντι στη δίωξη και στην αδικία τοποθετείται συμβολικά ο Αρχάγγελος Σελαθιήλ και ο εβδομηκοστός όγδοος Ψαλμός. Η κραυγή του Ψαλμού ενώνεται με τη φωνή των μαρτύρων. Δεν ζητά τυφλή ανταπόδοση, αλλά την αποκάλυψη της αλήθειας, την πτώση της αδικίας και την τελική δικαίωση εκείνων που αρνήθηκαν να προσκυνήσουν το κακό. Καθώς οι δίκαιοι υποφέρουν (5η Σφραγίδα), η προσευχή του Σελαθιήλ μέσω του Ψαλμού 78 ενεργοποιεί την τιμωρία του σκότους για τους διώκτες (5η Σάλπιγγα/Φιάλη), φέρνοντας την τελική πνευματική δικαίωση.
Έκτη Γραμμή: Ο Μεγάλος Σεισμός, ο Ευφράτης και ο Αρμαγεδδών
Η έκτη Σφραγίδα προκαλεί σεισμό απαράμιλλου μεγέθους. Ο ήλιος σκοτεινιάζει, η σελήνη κοκκινίζει σαν αίμα, τα άστρα πέφτουν και τα βουνά μετακινούνται από τις θέσεις τους.
Η έκτη Σάλπιγγα λύνει τους τέσσερις αγγέλους που είναι δεμένοι στον Ευφράτη και απελευθερώνει μια τρομακτική δύναμη πολέμου. Η έκτη Φιάλη ξηραίνει τα νερά του ίδιου ποταμού, ανοίγοντας τον δρόμο προς τη μεγάλη σύγκρουση του Αρμαγεδδώνα.
Απέναντι στην κοσμική και γεωπολιτική ανατροπή τοποθετείται συμβολικά ο Αρχάγγελος Ουριήλ και ο δέκατος έβδομος Ψαλμός. Ο Ψαλμός περιγράφει τη γη να σαλεύει, τα θεμέλια των ορέων να συγκλονίζονται και τον Θεό να εμφανίζεται μέσα σε θύελλα, φωτιά και σκοτάδι. Ο Ψαλμός 17 χρησιμοποιείται για να βρει ο πιστός σταθερό έδαφος και πνευματικό φως μέσα στη γενική γεωπολιτική και φυσική κατάρρευση.
Έβδομη Γραμμή: Η Σιωπή, το Θυμίαμα και το Τελικό Σφράγισμα
Με το άνοιγμα της έβδομης Σφραγίδας γίνεται σιωπή στον ουρανό. Οι προσευχές των Αγίων ανεβαίνουν μαζί με το θυμίαμα ενώπιον του Θεού.
Η έβδομη Σάλπιγγα αναγγέλλει, ότι η βασιλεία του κόσμου ανήκει πλέον στον Κύριο και στον Υιό Του. Με την έβδομη Φιάλη ακούγεται από τον Ουράνιο Ναό η φωνή «Γέγονεν». Ακολουθούν αστραπές, φωνές, βροντές, ο μεγαλύτερος σεισμός της ανθρώπινης ιστορίας και φοβερός χάλαζος.
Απέναντι στην τελευταία δοκιμασία τοποθετείται συμβολικά ο Αρχάγγελος Ιεγουδίλ και ο εκατοστός τεσσαρακοστός Ψαλμός:
«Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου».
Η φράση αντανακλά άμεσα την εικόνα της έβδομης Σφραγίδας. Η προσευχή ανεβαίνει ως θυμίαμα και ο κύκλος σφραγίζεται. Ο τρόμος δεν έχει τον τελευταίο λόγο. Ο Ψαλμός 140 σφραγίζει την παγκόσμια κάθαρση, μετατρέποντας τον τρόμο της 7ης Φιάλης σε μια αιώνια, θεία ειρήνη, καθώς μετά την πτώση της Βαβυλώνας, της μητρός των πορνών και των βδελυγμάτων της γης, ανοίγει ο δρόμος προς τη Νέα Ιερουσαλήμ.
Οι Σφραγίδες ανοίγουν όσα ήταν κρυμμένα. Οι Σάλπιγγες ξυπνούν όσους κοιμούνται. Οι Φιάλες ολοκληρώνουν όσα δεν μπορούν πλέον να αναβληθούν. Και οι Ψαλμοί κρατούν όρθια την ψυχή όταν ο παλαιός κόσμος καταρρέει.
Από τη Βασιλική Βιβλιογραφία της Αλίντα Κανάκη: «Ψαλμοί του Δαβίδ – Κλειδιά»
Τα κείμενα αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία της ΑΛΙΝΤΑ ΚΑΝΑΚΗ [ΑΡ. ΣΗΜΑΤΟΣ 200160]. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η διασκευή του παρόντος έργου, ολικά ή τμηματικά, στο πρωτότυπο, σε μετάφραση ή σε οποιαδήποτε άλλη μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή άδεια της ΑΛΙΝΤΑ ΚΑΝΑΚΗ.
Συνεχίζεται…
