Στην κοσμική αστρολογία, η ημερομηνία μιας έκλειψης δεν αποτελεί υποχρεωτικά την ημέρα εκδήλωσης όλων των γεγονότων που συνδέονται συμβολικά μαζί της. Είναι το κεντρικό σημείο ενεργοποίησης ενός μεγαλύτερου χρονικού κύκλου, ο οποίος μπορεί να αρχίσει να γίνεται αισθητός πριν από το αστρονομικό φαινόμενο και να συνεχίσει να αναπτύσσεται για εβδομάδες ή μήνες μετά από αυτό.
Η αρχή αυτή δεν αποτελεί νεότερη αστρολογική επινόηση. Περιγράφεται ήδη από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο στο δεύτερο βιβλίο της «Τετραβίβλου», το οποίο είναι αφιερωμένο στην κοσμική αστρολογία. Σύμφωνα με την παραδοσιακή μέθοδό του, η διάρκεια της συσκότισης χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό του χρονικού εύρους της επιρροής: στις ηλιακές εκλείψεις κάθε ώρα αντιστοιχεί συμβολικά σε ένα έτος, ενώ στις σεληνιακές εκλείψεις κάθε ώρα αντιστοιχεί σε έναν μήνα. Επομένως, μία σεληνιακή έκλειψη δεν θεωρείται φαινόμενο λίγων ωρών, αλλά ένας αστρολογικός κύκλος που μπορεί να παραμένει ενεργός για αρκετούς μήνες. Η συγκεκριμένη αρχή καταγράφεται στην «Τετράβιβλο», Βιβλίο II.
Ο Πτολεμαίος διαχωρίζει επίσης τη συνολική διάρκεια από τον χρόνο έναρξης και τις περιόδους κορύφωσης. Η θέση της έκλειψης ως προς τον ορίζοντα και το Μεσουράνημα χρησιμοποιείται για να εκτιμηθεί εάν τα γεγονότα θα εμφανιστούν στην αρχή, στο μέσο ή προς το τέλος του χρονικού της κύκλου. Αυτό σημαίνει ότι μία πρόβλεψη μπορεί να επιβεβαιωθεί σταδιακά και όχι απαραίτητα κατά την ημέρα της έκλειψης.
Ιδιαίτερη σημασία έχουν και οι μεταγενέστερες διελεύσεις. Όταν ο Άρης, ο Κρόνος, ο Ουρανός ή άλλοι ισχυροί πλανήτες περάσουν από τη μοίρα της έκλειψης ή σχηματίσουν έντονες όψεις μαζί της, μπορούν να λειτουργήσουν ως χρονικοί πυροκροτητές. Τότε ένα θέμα που είχε ήδη δημιουργηθεί στο παρασκήνιο μπορεί να εκδηλωθεί ξαφνικά, να κορυφωθεί ή να γίνει δημόσια γνωστό. Για αυτόν τον λόγο, η αστρολογική έρευνα δεν εξετάζει μόνο την ημέρα του φαινομένου, αλλά ολόκληρη την ακολουθία των πλανητικών ενεργοποιήσεων που το ακολουθούν.
Οι εκλείψεις συνδέονται επίσης μεταξύ τους και δημιουργούν έναν ευρύτερο «διάδρομο εκλείψεων». Τα γεγονότα που εμφανίζονται ανάμεσα σε δύο διαδοχικές εκλείψεις μπορεί να αποτελούν τα πρώτα στάδια μιας εξέλιξης, ενώ οι πραγματικές συνέπειες γίνονται συχνά αντιληπτές πολύ αργότερα. Στην κοσμική αστρολογία εξετάζονται επιπλέον η ορατότητα της έκλειψης, το ποσοστό κάλυψης, το ζώδιο και η ακριβής μοίρα της, οι κυβερνήτες της, οι γωνίες του χάρτη και οι επαφές με τα εθνικά ωροσκόπια των χωρών.
Επομένως, τα χρονικά διαστήματα που αναφέρονται στις προβλέψεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν απόλυτες ημερομηνίες λήξης. Αποτελούν περιόδους αυξημένης πιθανότητας και ενεργοποίησης. Ένα γεγονός μπορεί να εκδηλωθεί νωρίτερα, επάνω στην έκλειψη ή αρκετές εβδομάδες και μήνες αργότερα, όταν οι κατάλληλες διελεύσεις αγγίξουν ξανά την επίμαχη μοίρα.
Η ημέρα της έκλειψης είναι ο σπόρος του γεγονότος, όχι πάντοτε η ημέρα της ολοκλήρωσής του. Για αυτό οι σχετικές προβλέψεις παρακολουθούνται σε βάθος χρόνου και αξιολογούνται μέσα στο πλήρες αστρολογικό τους πλαίσιο. Η προσέγγιση αυτή αποτελεί μέθοδο της παραδοσιακής κοσμικής αστρολογίας και δεν πρέπει να συγχέεται με επιστημονική, σεισμολογική ή μετεωρολογική πρόγνωση.
Αλίντα Κανάκη
