Στη βυζαντινή ψαλμική παράδοση, ο 19ος στίχος του Ψαλμού 139 θεωρείται ένα ιδιαίτερο κλειδί του Ψαλτηρίου απέναντι σε κακόβουλες επιρροές και εχθρικές διαθέσεις. Η παράδοση αναφέρει ότι διαβάζεται 21 φορές επάνω από ένα ποτήρι νερό μέσα στο οποίο έχει προστεθεί λίγο αλάτι. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται για 9 συνεχόμενες ημέρες.
Μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης, λίγες σταγόνες από το αλατόνερο ρίχνονται στο κατώφλι της κεντρικής εισόδου, ενώ το υπόλοιπο χύνεται στις γωνίες της αυλής ή του εξωτερικού χώρου της κατοικίας. Σύμφωνα με την παράδοση, το νερό συμβολίζει τον καθαρισμό και το αλάτι τη διατήρηση και τη σφράγιση της ευλογίας.
Οι παλαιοί διδάσκαλοι των Ψαλμών πίστευαν ότι η επαναλαμβανόμενη προσευχή δημιουργεί γύρω από τον χώρο ένα ισχυρό πνευματικό όριο. Ένα αόρατο σύνορο που αποτρέπει τις κακόβουλες διαθέσεις και ενισχύει το αίσθημα ασφάλειας και ειρήνης των κατοίκων του σπιτιού.
Με τη συμπλήρωση των 9 ημερών, το κατώφλι θεωρείται συμβολικά «σφραγισμένο» από τη δύναμη του ψαλμού. Αν κακόβουλοι άνθρωποι προσπαθήσουν να πλησιάσουν ή να περάσουν από εκεί, θα νιώσουν τα πόδια τους βαριά σαν μολύβι και μια ξαφνική ανάγκη να φύγουν τρέχοντας.
Η δύναμη του Ψαλμού 139 υψώνει μπροστά τους ένα αόρατο πνευματικό όριο. Ο λόγος του Ψαλτηρίου καίει τα πόδια των εχθρών, υψώνει πύρινο τείχος και προβάλλει σπαθί αρχαγγελικό, στρέφοντας κάθε κακόβουλη δύναμη σε φυγή.
Το κατώφλι γίνεται πύρινο. Το αλάτι σφραγίζει. Ο λόγος του Ψαλτηρίου φυλάσσει.
Από τη βιβλιογραφία της Αλίντα Κανάκη
Πώς μπορούμε να εφαρμόσουμε τους Ψαλμούς στην καθημερινή μας ζωή – Ψαλμοί του Δαυίδ: Κλειδιά
Τα κείμενα αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία της ΑΛΙΝΤΑ ΚΑΝΑΚΗ [ΑΡ. ΣΗΜΑΤΟΣ 200160]. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή διασκευή τους, ολικά ή μερικά, στο πρωτότυπο ή σε μετάφραση, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της δημιουργού.
